Bolusporda güneş ne zaman doğacak?

Sıfır puan, iki gol, bir kırmızı ve o lanet panolar…
Cuma gecesi Bodrum’da yine kaybettik. 2-0. Yasin Uzunoğlu iki tane attı, Argüello da 52’de kırmızı gördü. Maç bittiğinde skor 2-0’dı ama hissettiğimiz 5-0’dı. Çünkü dördüncü maç, dördüncü mağlubiyet. Hâlâ sıfır puan. Ligin dibindeyiz. Ve dürüst olayım: Artık canımız yanıyor.
Biz Bolusporluyuz. Kışın soğuk Bolu Atatürk’te, yazın deplasmanda, her yerde. Bu takımı seviyoruz. Ama sevmek yetmiyor. Bu sezon henüz başlamadan bitmiş gibi. Üç maçta 1 gol atıp 9 yedik, dördüncüde de 2 yedik. Savunma delik deşik, orta saha yok, forvet panik. Argüello’nun kırmızısı da tuz biber oldu. 10 kişi kalınca zaten zor olan iş imkânsız hale geldi. Rakip Muğlaspor bile ilk golünü, ilk galibiyetini bize karşı aldı. Tarihe geçtiler. Biz ise “yine mi?” diye sorduk.
Asıl sinir bozucu şey o panolardı. Saha kenarındaki LED’ler klasik reklam yerine mahalle ağzı konuşuyordu: “Sen ne anlatıyon be abla”, “Merraba Can’o nasılsın?”, “Abi çayı sürahiyle içseydin!”, “Bana para veğğğ!”, “Git bi bak arabaya bindi mi?” Evet diyorum doğdu güneşim” Peki biz güneşli günleri ne zaman göreceğiz
Biz orada 0-2 yenilirken, panolar adeta bizimle dalga geçiyordu. “Bana para veğğğ!” yazdığında içimden “Bize de biraz puan ver be kardeşim” dedim. “Abi çayı sürahiyle içseydin!” cümlesi geçerken, sanki bize “Siz de biraz daha yavaş, daha sakin, daha düşünerek oynayın” diyordu. Komikti. Ama acı komikti. Çünkü o panolar bizim ruh halimizi özetliyordu: Dağınık, savruk, ne yaptığı belli olmayan bir takım.
Yalçın Koşukavak eski hocamız. Orada iki sezon çalışmıştı. Maç sonrası “Umarım toparlarlar” demiş. Teşekkürler hoca, ama toparlamak için önce bir şeyler yapmak lazım. Transfer mi, sistem mi, moral mi? Bilmiyorum. Ama bu gidişle sezon daha başlamadan bitti hissi var. Taraftar olarak tribünde bağırıyoruz, destekliyoruz, ama her maçtan sonra aynı soruyu soruyoruz: “Ne zaman bitecek bu işkence?”
Boluspor’un ruhu vardır. Zor zamanlarda ayağa kalkmasını bilen bir taraftar kitlesi vardır. Ama şu an o ruh yorgun. Sıfır puanla, kırmızı kartlarla, panolardaki alaycı cümlelerle…
Yine de vazgeçmiyoruz. Çünkü bu takım bizim. Keşke bir an önce “Merraba Can’o” demeyi bırakıp “Gel abi, üç puan alalım” diyebilsek. O zamana kadar tribünde durmaya devam edeceğiz. Acı da olsa, komik de olsa, sıfır da olsa… Boluspor’luyuz.