BİR KONAĞIN SESSİZLİĞİNDE ATATÜRK'ÜN İZLERİ…

Postacılar Konağı bir müze, bir anı evi olsun!

10 Kasım…

Takvimler her 10 Kasım sabahı saat dokuzu beş geçeyi gösterdiğinde, bu milletin yüreğinde tarifsiz bir sessizlik başlar. Sirenler çalar, hayat bir anlığına durur, başlar öne eğilir. Ancak o sessizlikte yalnızca bir ayrılığın hüznü değil, bir milletin yeniden doğuşuna öncülük eden büyük bir lidere duyulan minnet vardır.

Mustafa Kemal Atatürk’ü anmak, yalnızca ölüm yıl dönümünde saygı duruşunda bulunmak değildir. Onun hatıralarına sahip çıkmak, bıraktığı eserlere değer vermek, Cumhuriyet’in izlerini gelecek kuşaklara taşımaktır.

İşte tam da bu düşüncelerle Göynük’ün Yenice Mahallesi’nde bulunan Postacılar Konağı geliyor aklıma…

Anlatılanlara göre Cumhuriyet’in ilk yıllarında, Mustafa Kemal Atatürk ve annesi Zübeyde Hanım’ın İstanbul’dan Ankara’ya uzanan yolculukları sırasında Göynük’e uğradıkları ve ilçemizde bulunan yaklaşık iki asırlık Postacılar Konağı’nda misafir oldukları söyleniyor. Zübeyde Hanım’ın rahatsızlanması üzerine burada birkaç gün konakladıkları, bu hatıranın da yıllardır büyüklerden küçüklere aktarıldığı ifade ediliyor.

Belki bir annenin evladına duyduğu özlemin, belki de Millî Mücadele yıllarının zorlu yolculuklarının izlerini taşıyor bu anlatı…

Düşünsenize…

Bir zamanlar o konağın kapısından Mustafa Kemal Atatürk geçmiş olabilir. Belki Zübeyde Hanım o evin bir odasında dinlenmiş, belki penceresinden Göynük’ün sokaklarını seyretmiştir. Bugün önünden geçip gittiğimiz o eski ahşap yapı, kim bilir ne hatıralara tanıklık etmiştir?

Bir konak için iki yüz yıl uzun bir zamandır. Ancak bir milletin hafızasında taşıdığı anlam, iki yüz yılla ölçülemez.

Peki, biz bu hatıraya ne kadar sahip çıkıyoruz?

Postacılar Konağı’nın yalnızca eski bir yapı olarak kalmasına gönlüm razı değil. Bu konağın aslına uygun şekilde restore edilerek Atatürk ve Zübeyde Hanım’ın Göynük hatırasını yaşatacak bir müze ve anı evine dönüştürülmesi gerektiğine inanıyorum.

Elbette öncelikle tarihî kayıtlar, arşiv belgeleri ve sözlü tarih çalışmalarıyla bu konaklama meselesinin araştırılması gerekiyor. Büyüklerimizin anlattıkları dinlenmeli, eski fotoğraflar, belgeler ve aile hatıraları bir araya getirilmeli. Bu tarihî anlatı bilimsel çalışmalarla desteklenmeli ve konağın hikâyesi sağlam bir zemine oturtulmalı.

Böyle bir çalışma yalnızca bir konağı kurtarmak anlamına gelmeyecektir.

Göynük’e yeni bir kültür turizmi kapısı açılacaktır.

Bugün tarihî sokakları, ahşap konakları, Zafer Kulesi, Akşemseddin Hazretleri ve geleneksel dokusuyla ziyaretçilerin ilgisini çeken Göynük, Postacılar Konağı’nın müze ve anı evi olarak değerlendirilmesiyle çok daha zengin bir tarih rotasına kavuşabilir.

Atatürk’ün izlerini takip ederek Göynük’e gelen ziyaretçiler, konağın odalarında geçmişe yolculuk yapabilir. Zübeyde Hanım’ın hayatı, Atatürk’ün annesine duyduğu sevgi, Millî Mücadele dönemi, Cumhuriyet’in kuruluş yılları fotoğraflar, belgeler ve canlandırmalarla anlatılabilir.

Okul öğrencileri burayı ziyaret ederek tarih kitaplarında okudukları Cumhuriyet’i bir konağın duvarları arasında hissedebilir.

Yerel esnaf kazanır, konaklama işletmeleri hareketlenir, Göynük’ün tanıtımı güçlenir. İlçemiz yalnızca doğal güzellikleri ve tarihî evleriyle değil, Cumhuriyet tarihine uzanan hatıralarıyla da anılır.

Üstelik böyle bir müze, Göynük’ün geçmişine duyulan saygının gelecek kuşaklara bırakılmış somut bir mirası olacaktır.

Bunun için yerel yönetimlerin, mülki idarenin, Kültür ve Turizm Bakanlığının, tarihçilerimizin ve sivil toplum kuruluşlarımızın bir araya gelmesi büyük önem taşıyor. Konağın mülkiyet durumu ve restorasyon imkânları değerlendirilerek ortak bir çalışma başlatılabilir.Sayın başkanımız Ali Oral  ve Sayın Mansur Yavaşın çalışmaları olduğunu biliyorum umarım kısa sürede güzel sonuçlar alırız biz de ilçe halkı ve Atatürkçüler olarak üzerimize düşeni sonuna kadar yaparız emanete sahip çıkabiliriz.

10 Kasım’ın bize hatırlattığı sorumluluk da tam olarak budur: Hatıraları yaşatmak, emanete sahip çıkmak.

Atatürk’ün annesi Zübeyde Hanım’ı düşündüğümüzde, insanın yüreğinde başka bir duygu beliriyor. O, bir milletin kurtuluş mücadelesini veren evladını yetiştiren bir anneydi. Evladının vatanı için çıktığı yolda duyduğu endişeyi, hasreti ve gururu kim bilir kaç gece yüreğinde taşıdı?

Atatürk’ün hayatında annesinin yeri çok özeldi. Bir annenin evladına duyduğu sevgi, hiçbir makamla, hiçbir unvanla ölçülemez.

Bugün 10 Kasım’da Atatürk’ü anarken, onun annesini de sevgi ve saygıyla hatırlamak gerekiyor.

Göynük’ün eski sokaklarında yürürken bazen geçmişin sesini duymak ister insan. Bir kapının gıcırtısında, ahşap bir pencerenin ardında, taş döşeli bir sokağın sessizliğinde geçmişten bir iz arar.

Belki Postacılar Konağı da bizden tam olarak bunu istiyor.

Beni unutmayın…

Duvarlarımı yıkılmaya, hatıralarımı unutulmaya bırakmayın…

Bir gün kapımdan geçenlerin hikâyesini çocuklara anlatın…

Ben yalnızca eski bir Göynük konağı değilim, bu ilçenin hafızasında yer alabilecek bir tarih sayfasıyım…

Dilerim bir gün Postacılar Konağı’nın kapısı yeniden açılır. O kapıdan içeri giren çocuklar, Atatürk’ün fotoğrafına bakarak Cumhuriyet’in hangi fedakârlıklarla kurulduğunu öğrenir. Zübeyde Hanım’ın hatırası saygıyla yaşatılır. Göynük’ün tarihî dokusuna yeni bir değer kazandırılır.

Ve bizler, yıllar sonra dönüp baktığımızda, böylesine kıymetli bir mirası korumak için elimizden geleni yapmış olmanın huzurunu yaşarız.

Çünkü bazı binalar yalnızca taş ve ahşaptan ibaret değildir. Bazıları bir milletin hafızası, bazıları bir annenin duası, bazıları ise bir Cumhuriyet’in hatırasıdır.

10 Kasım’da bir kez daha saygı, minnet ve özlemle…

Ruhun şad olsun Atam.