SÜRDÜRÜLEMEYEN TURİZMİN ADI: GÜRCÜLER KONAĞI

Göynük’te son günlerde sıkça duyduğumuz bir ifade var: sürdürülebilir turizm.
Kulağa hoş geliyor, umut veriyor… Ama bir gerçek var ki; turizm söylemle değil, sahip çıkılan değerlerle ayakta durur.
Bugün Gürcüler Konağı ne yazık ki bu gerçeğin en acı örneği olarak karşımızda duruyor.
Bir dönem “müze olacak” denilerek umutlandırılan bu yapı, şimdi kaderine terk edilmiş bir sessizliğin içinde. Kapısı kapalı, ruhu unutulmuş…
Sormak gerekiyor:
Bir konağı yaşatamayan anlayış, nasıl sürdürülebilir turizm inşa edecek?
Göynük dediğimiz yer, sadece taş sokaklardan ibaret değildir.
Bu şehir; kokusuyla, dokusuyla, hafızasıyla bir bütündür. Zafer Kulesi nasıl ki her gün bu şehre vakur bir selam veriyorsa, o selamın karşılığı da geçmişe sahip çıkmakla verilmelidir. Gürcüler Konağı işte tam da bu karşılığın bir parçasıdır.
Ama bugün gelinen noktada büyük bir çelişkiyle karşı karşıyayız:
Bir yandan “turizmi büyüteceğiz” diyoruz, diğer yandan en kıymetli miraslarımızdan birini göz göre göre kaybediyoruz.
Bu sadece bir ihmal değildir.
Bu, açık bir tutarsızlıktır.
Göynük’te ıhlamur kokusu nasıl bu şehre kimlik katıyorsa, Gürcüler Konağı da bu kimliğin ruhudur.
Ruhunu kaybeden bir şehir neyi anlatacak?
Turist dediğin sadece gezmez; hisseder, bağ kurar, hikâye arar. Sen hikâyeni kapatıp unutursan, geriye ne kalır?
Artık laf değil, icraat zamanıdır.
Gürcüler Konağı yeniden ayağa kaldırılmalı, işlev kazandırılmalı ve turizmin aktif bir parçası haline getirilmelidir.
Aksi halde “sürdürülebilir turizm” dediğimiz şey; sadece süslü bir ifadeden ibaret kalacaktır.
Göynük’ün hafızası vardır.
Ve o hafıza bugün net konuşuyor:
Ya değerlerinize sahip çıkın, ya da bu kavramların arkasına sığınmayın.