TÜRK OLMANIN DAYANILMAZ AĞIRLIĞI

Çek yazar Milan Kundera’nın yazdığı, aynı adla sinemaya da aktarılan Varolmanın Dayanılmaz Hafifliği adlı romandan etkilenerek seçtim bu yazımın başlığını. Beni bu yazıyı yazmaya iten motivasyon da oyuncu haluk bilginer’in geçmişte verdiği bir röportajda kullandığı ifadelerdi.
Ne demişti peki adı geçen oyuncu bu röportajda?
"Ben geleceği mutlu görüyorum Türk sineması açısından. Türkiye sineması diyelim mi ona, Türk sineması çok doğru gelmiyor bana"
Röportajın yapıldığı dönemde neredeyse hiç kimsenin umursamadığını, hatta belki de böyle bir röportajın varlığından bile haberdar olmadığını söylersek yanılmış olmayız. Adı geçen oyuncunun bu ifadelerinin sosyal medyaya yansıması ile “ayıktı” bizim ahali her zaman olduğu gibi.
Hatırlayın, herhangi bir sebepten gözaltına alınan ve çarçabuk salıverilen zanlıların, karıştıkları olayların sosyal medyaya yansıması ile tekrardan gözaltına alındığı çok mevzu oldu. Adı geçen oyuncunun bu ifadeleri sosyla medyada paylaşılıp infiale sebep olmasaydı milletçe bîhaber kalacaktık, yine.
Bu kişiyi mesleği ile yargılayacak değilim. Ben konunun uzman değilim. Ama hasbelkader iyi bir sinema izleyicisyimdir ve daha önceki işlerindeki fetö güzellemelerini es geçemem. Adını zikretmeyi çok istemiyorum, o yüzden yazının bundan sonrasında kendisinden malum kişi olarak bahsedeceğim.
Malum kişinin oynadığı ve fetö parmağı olduğu iddia edilen ezel adlı dizide Atatürk’e benzer bir silüette, kafasına silah dayanıp senaryo gereği öldürülmesi, new york’ta beş minare adlı filmde düpedüz fethullah’ın hayatını canlandırması, bazı çevreler tarafından müthiş oyunculuk olarak nitelendirilmişti. İlginçtir, Türk Sineması demeyelim de Türkiye sineması diyelim söylemini dile getiren bu kişi, bir başka tv dizisinde de hem komşusu hem de dünürü olan Yunan kökenli Yorgo ile ilkel bir kafatasçılıkla hamaset dozu yüksek tartışmalara giren kişinin ta kendisi!
Oyuncu olduğunu ve senaryo neyi gerektiriyorsa onu yansıttığını iddia edenler olacaktır. Belki de haklıdırlar. Ben işin o kısmında değilim.
Bu toplumda okumuş, aydın vb övgülerle adından söz edilen insanlar neden Türk kimliğinden bu kadar nefret eder, beni meraka düşüren nokta aslında budur.
Sağdan ya da soldan, sözümona aydın kisvesi altında bu tarz görüşler beyan eden zevatın ortak noktası her tür şart altında Cumhuriyete, Atatürk’ün şahsına ve fikriyatına, Anayasa’da vücut bulan Türklük tanımına, Türk askerine, Türk polisine kısacası Türk kelimesinin bizzat kendisine olan alerjileri bence.
Türk Kızılayı’ndaki Türk ifadesine, Türk Bayrağı’ndaki Türk kelimesine ve onlarca başka örnekte geçen Türklüğe karşı takındıkları acımasız ve önyargılı tutum, Türk oğlu Türk olan beni ve benim gibi düşünen pek çok insanı son derece rahatsız eder boyuta ulaştı.
Elbette ki etnik  olarak hissiyatımıza etki eden bir köken vardır. Anneannem Kırım’dan göçe zorlanan Tatarlardandı. onlardan kalan birkaç Tatarca kelime benim kültürel dünyama katkı yapar. Ama konuştuğum, yazdığım, sinirlenince küfür ettiğim dil Türkçe ise ben düpedüz Türküm kardeşim!
Bir de dünyanın hiçbir yerinde böyle bir ayrım yok. Avrupa’daki belki de en milliyetçi uluslardan bir olan Fransızlar, onlarca etnik gruptan oluşmalarına -özellikle Kuzey Afrika’daki sömürgelerinden gelip Fransa’da yaşayanların varlığına- rağmen Fransız ifadesini kullanırlar. Hiç kimsenin de aklına Fransalı ifadesini kullanmak gelmez.
Absürd örnekler olacak belki ama ben de bundan böyle İskoç viskisi yerine İskoçya viskisi, Rus salatası yerine Rusya Federasyonu salatası, İngiliz anahtarı yerine Birleşik Krallık anahtarı, Japon yapıştırıcısı yerine Japonya yapıştırıcısı, Hint kumaşı yerine de Hindistan (ya da değiştirmek üzere oldukları Bharat) kumaşı denilmesini istiyorum. Öteki türlüsü doğru gelmiyor bana da…
Uzun sözün kıssası; eeyyy “Türk” kelimesini bir köken, bir sıfat, bir kültür ve bu topraklarda atılan her ortak adımın paydası olarak görmekten imtina edenler! Sizler o pırıltılı kelimeden kaçtıkça sığındığınız o ucube terimler, ne bu milletin ne tarihini siler ne de dilindeki o coşkulu tınıyı. Çünkü ne kadar uzaklaştırılmak istenirse istensin, su akar yatağını bulur; eninde sonunda “Türk” kelimesi bu topraklarda en gür sesle çınlamaya devam eder. Bazı haluklar da lavukluk ettiğiyle kalır!