ÖĞRETMENLİK ve VİZYON
- Telegram
24 Kasım yaklaşıyor. Ben bu Öğretmenler Günü’nde sizlere 80’li yıllardan bir stajyer öğretmenin şahsında vizyonerlik nedir, döneminin ötesinde olmak nasıl bir şeydir bunun portresini çizmeye çalışacağım.
İlkokul üç ya da dördüncü sınıftaydım. Önlüklerimiz siyah ama zihinlerimiz bembeyazdı. Taşımalı sistem yoktu ve okula çok ekstrem durumlar haricinde yürüyerek giderdik. Yetmişlerin ikinci yarısından itibaren başlayıp seksenlerin ortalarına kadar devam eden rengarenk bir dönemin içerisindeydik.
9, en fazla 10 yaşındaydım. O zamanlar okullara, bugünün eğitim fakültelerinin öncülü olan eğitim yüksek okullarından stajyer öğretmenler gelirdi. “Aday öğretmen” şeklinde dilimize yerleşen bu gençler derslere girip önce izleyip not alır daha sonra ise müfredat çerçevesinde ders anlatırdı. Bir-iki hafta devam eden bu periyodun ardından aday öğretmenler sessizce okul hayatımızdan ayrılıp giderlerdi.
İşte o öğretmenlerden biri Hayat Bilgisi dersinde bir yazılı yoklamada hiç de aşina olmadığımız bir sınav yapmıştı.
Samanlı kağıt da denilen teksir kağıtlarını, ya da en fazla A4 kağıdından daha küçük boyutlarda sarımtırak beyaz renkte dosya kağıdını bilip kullandığımız bir ortamda fotokopi ile çoğaltılmış, çoktan seçmeli soruları olan bir sınav kağıdı dağıttı bize. Soruların bir tanesinde o güne değin hiç duymadığımız “gurk tavuk” diye bir ifade vardı. Öyle ki bu ifadeyi ne derslerde ne de günlük hayatta duymuştuk. Açıkçası ben bunun tavuğun gıdaklamasına atıfta bulunan bir şey olduğunu bile sanmıştım ne yalan söyleyeyim.
Muhtemelen bu stajyer öğretmenimiz atanmama gibi bir sıkıntı ile karşılaşmadan, akademi denilen ucube sisteme hiç bulaşmadan, okul biter bitmez meslek hayatına atılmış ve kişisel kanaatime göre çok da başarılı bir kariyerin sonunda günümüzde emeklilik günlerini yaşıyordur. Adını sanını bilmem, yüzünü anımsamam ama eğer sağ ve sıhhatte ise kendisine uzun ve sağlıklı bir ömür dilerim.
Çünkü o dönem en fazla 20’li yaşlarında olan bu gencecik delikanlı, öğretmenliği okulunda okuyordu belki ama şimdiki aklımla değerlendirdiğimde öğretmenliği yaşamaya başlamıştı bile.
Bir kere önce araştırma yapmış, dersin içeriğinde kanatlı hayvanların biyolojisi nedir onu öğrenmiş, bizim öğretmenimiz olan tecrübeli öğretmenimiz rahmetli Mustafa Şahin hocanın derste nedense anlatmayıp es geçtiği müfredatta var olan bir konuda sınav sorusu hazırlayarak zaten takdiri hak etmişti. Üstüne üstlük bir de soruları harika bir el yazısı ile kaleme alıp sınav kağıdını nasıl aklına geldiyse fotokopi ile çoğaltmıştı. Hayranlıkla anlattığım bu durum sizlere gayet basit ve alelade gelebilir. Ancak bir kez daha vurgulamak gerekirse eğer yıl 1982 ya da 83’tü! İnternet yok, bilgisayar yok, kaynak kitaplara erişim son derece kısıtlı, fotokopi yeni yeni yaygınlaşmaya başlamış...
Ama bu genç insan, kendisinden beklenen şey sadece basitçe ders anlatıp staj süresini doldurmasıyken bahsettiğim şeyleri yaparak öğretmenliğin o kadar basit bir mevzu olmadığını ispatlamıştı bence. Bu vizyon sahibi olmak, mesleğine daha öğrencisiyken sahip çıkıp özümsemiş olmak değil de nedir?
Öğretmen okulları, ardından eğitim yüksek okulları geleneğinde ve disiplininde yetişen öğretmenlerden, günümüzdeki atanmayan öğretmenlere... Devir ne denli değişmiş değil mi? Bugünlerde yeni bir model diye getirilip öğretmenlerin meslek hayatına sokuşturulan “şey”e baktığımızda, bizim ilkokuldaki aday öğretmenimizin çizdiği kaliteyi sergilemelerine nasıl engel olunduğunu görürsünüz. Öğretmeni evrak işleri yapmaya boğan, onu eğitimci değil de lüzum-u muamelat katibine çeviren bu model şeysi öğretmeni asli işinden maalesef fersah fersah uzaklaştırmakta. Genelleme yapmak doğru olmaz ama velilerin bazılarının duyarsız ve benmerkezci karakterde olması olaya tuz biber ekiyor. Çok üzücü...
O genç stajyer öğretmenin, kırk yılı aşkın zaman önce bir fotokopi kâğıdına sığdırdığı özen; bugün öğretmenlik mesleğinin ihtiyaç duyduğu şeyin özeti aslında: Merak, emek ve çocuklara karşı duyulan sorumluluk. Öğretmenin elinden bunları alan her düzenleme, eğitimin de geleceğinden bir şeyler eksiltir. Çünkü öğretmen, evrakın arasında kaybolacak bir memur değil; bir çocuğun zihninde ışık yakacak insandır.
Eşim başta olmak üzere çevremdeki tüm öğretmenlerin 24 Kasım Öğretmenler Gününü gönülden kutluyorum.

























